cudgel
verb/ˈkʌdʒl/
/ˈkʌdʒl/
(British English)Verb Forms
Idioms | present simple I / you / we / they cudgel | /ˈkʌdʒl/ /ˈkʌdʒl/ |
| he / she / it cudgels | /ˈkʌdʒlz/ /ˈkʌdʒlz/ |
| past simple cudgelled | /ˈkʌdʒld/ /ˈkʌdʒld/ |
| past participle cudgelled | /ˈkʌdʒld/ /ˈkʌdʒld/ |
| (US English) past simple cudgeled | /ˈkʌdʒld/ /ˈkʌdʒld/ |
| (US English) past participle cudgeled | /ˈkʌdʒld/ /ˈkʌdʒld/ |
| -ing form cudgelling | /ˈkʌdʒlɪŋ/ /ˈkʌdʒlɪŋ/ |
| (US English) -ing form cudgeling | /ˈkʌdʒlɪŋ/ /ˈkʌdʒlɪŋ/ |
- cudgel somebody to hit somebody with a cudgelWord OriginOld English cycgel, of unknown origin.
Idioms
See cudgel in the Oxford Advanced American Dictionarycudgel your brains
- (old-fashioned, British English) to think very hard
- I had to cudgel my brains to remember her name.
Check pronunciation:
cudgel